Να μην ξεχάσουμε να θεωρήσουμε τα Βιβλιάρια Πολυτέκνων μέχρι το τέλος του έτους.
(Καθημερινά στα γραφεία του Συλλόγου)
Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών θα γίνεται διανομή τυριού στις πολύτεκνες οικογένειες της Φλώρινας.
Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009
Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2009
Περί παίδων αγωγής
"...Η μεγάλη πλειοψηφία των γονέων σήμερα φροντίζει να προσφέρει στα παιδιά, υλικές ανέσεις και αγαθά και συχνά, για να το επιτύχει αυτό, στερεί από τα παιδιά της, αυτό που εκείνα χρειάζονται περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, δηλαδή αυτούς τους ίδιους τους γονείς τους. Στη συνέχεια οι γονείς προσπαθούν να τα αποζημιώσουν με εξωφρενικές παροχές. Τα δωροδοκούν, δηλαδή, για να αγοράσουν το ενδιαφέρον και την αγάπη τους. Ή δείχνουν αυτήν την αποπνικτική αγάπη, κυρίως οι μάνες, που ονομάστηκε προσφυώς, «σύνδρομο της κλώσας»...."
Αυτά, και άλλα ενδιαφέροντα αναφέρονται στο πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο άρθρο του δασκάλου Δημήτρη Νατσιού, στο ηλεκτροινικό περιοδικό "Αντίβαρο", περισσότερα εδώ:
http://www.antibaro.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6452:1109-agwgh&catid=48:education&Itemid=88
Εμείς αυτό που (εκ του περισσού) θα προσθέταμε είναι ότι η παιδαγωγική αντίληψη που προβάλλεται εδώ, μεθοδικά και ασφυκτικά φιμώνεται από τα Νεοελληνικά φόρα. Γιατί άραγε;
Φωνές σαν του κ.Νατσιού είναι πολύτιμες για να παραμερίσουν οι παρωπίδες που θέλει να μας φορέσει η Νέα Τάξη.
(ΓΧ)
Αυτά, και άλλα ενδιαφέροντα αναφέρονται στο πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο άρθρο του δασκάλου Δημήτρη Νατσιού, στο ηλεκτροινικό περιοδικό "Αντίβαρο", περισσότερα εδώ:
http://www.antibaro.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6452:1109-agwgh&catid=48:education&Itemid=88
Εμείς αυτό που (εκ του περισσού) θα προσθέταμε είναι ότι η παιδαγωγική αντίληψη που προβάλλεται εδώ, μεθοδικά και ασφυκτικά φιμώνεται από τα Νεοελληνικά φόρα. Γιατί άραγε;
Φωνές σαν του κ.Νατσιού είναι πολύτιμες για να παραμερίσουν οι παρωπίδες που θέλει να μας φορέσει η Νέα Τάξη.
(ΓΧ)
Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2009
οι Πολύτεκνοι θα την πληρώσουν την νύφη;;;;
"Αξιότιμε Κύριε Υπουργέ Οικονομικών,
Αξιότιμε Κύριε Υφυπουργέ Οικονομικών,
Κατ΄ αρχήν συγχαρητήρια για την ανάληψη των καθηκόντων σας και καλή επιτυχία.
Όταν απέκτησα το 4ο παιδί μου, έπρεπε να υποβληθώ στην δαπάνη της αγοράς 7-θέσιου αυτοκινήτου, καθώς, αφενός μεν δεν χωρούν 4 παιδιά στο πίσω κάθισμα ενός 5-θέσιου... αυτοκινήτου, αφετέρου δε απαγορεύεται από τον ΚΟΚ και η τροχαία εκδίδει πρόστιμα.
Έτσι λοιπόν αγόρασα το πιο φθηνό 7-θέσιο αυτοκίνητο που υπάρχει, καταβάλλοντας - με πολύ κόπο - περίπου 19.000 ευρώ. Δυστυχώς, το αυτοκίνητο αυτό (Hyundai Trajet - καί όχι μόνον αυτό) παράγεται μόνο με κινητήρα 2000 cc.
Βάσει όσων διαβάζω στις εφημερίδες, τα τέλη κυκλοφορίας για το αυτοκίνητό μου θα ανέρχονται από 428 έως 671 ευρώ!! Δεν μπορώ να φαντασθώ ότι η Πολιτεία με "τιμωρεί" επειδή δεν αγόρασα ένα πολύ ακριβότερο 7-θέσιο (άνω των 33.000 ευρώ), με πολύ καλύτερο σε επιδόσεις κινητήρα και αρκετά λιγότερα κυβικά εκατοστά !!! Ως γνωστόν, σε πολλά κράτης της Ευρώπης (Αγγλία, Βέλγιο κλπ), τα τέλη κυκλοφορίας υπολογίζονται βάσει ιπποδύναμης κινητήρα και όχι κυβικών εκαστών μηχανής. Εάν ίσχυε αυτό, το αυτοκίνητό μου θα ήταν στη χαμηλότερη κλίμακα των τελών κυκλοφορίας.
Με τη νέα νομοθετική ρύθμιση για τα τέλη κυκλοφορίας, χωρίς καμμία πρόβλεψη για απαλλαγή των αυτοκινήτων των πολυτέκνων, πολλοί από εμάς που αγοράσαμε 7-θέσιο αυτοκίνητο για τις ανάγκες της καθημερινής μετακίνησης της οικογένειάς μας μετρώντας τα ευρώ ένα-προς-ένα, πρέπει τώρα να καταβάλλουμε πάνω από 500 ευρώ !!! απλώς για να έχουμε ένα πολύ φθηνό 7-θέσιο αυτοκίνητο, επαρκές για να χωράει την οικογένειά μας, και να μπορεί στοιχειωδώς να κινείται (όχι να σέρνεται στο δρόμο, καθότι τα 7-θέσια είναι βαριά και αργά αυτοκίνητα).
Δεν είναι δυνατόν να ζητείται από τους πολυτέκνους να πληρώνουν περισσότερο από μισό μηνιαίο μισθό δημοσίου υπαλλήλου για τα τέλη κυκλοφορίας του αυτοκινήτου τους! Ενός αυτοκινήτου που συχνά είναι μεταχειρισμένο ή ό,τι πιο φθηνό κυκλοφορεί! Και όταν μάλιστα ο Νόμος δεν επιτρέπει πώληση ή μεταβίβαση πριν την 5-ετία!
Αξιότιμοι Κύριοι Υπουργοί,
το μεγάλο αυτοκίνητο που με πολλή θυσία αποκτά μια πολύτεκνη οικογένεια, δεν είναι τεκμήριο πολυτελούς διαβίωσης.
Είναι απλώς προσπάθεια διασφάλισης μιας αξιοπρεπούς και στοιχειωδώς ποιοτικής ζωής για όλα τα μέλη της πολύτεκνης οικογένειας.
Επειδή:
το Σύνταγμα επιτάσσει ότι η πολύτεκνη οικογένεια πρέπει να τυγχάνει της ειδικής μέριμνας του κράτους,
τα αυτοκίνητα των πολυτέκνων είναι μεγάλα για να χωρούν τα παιδιά που προσφέρουμε στην κοινωνία και στο έθνος, και όχι επειδή είναι πολυτελή,
δυστυχώς, δεν έχει μεριμνήσει η Πολιτεία ακόμη για μείωση των τελών κυκλοφορίας των αυτοκινήτων μας, αντ΄ αυτού θα πληρώσουμε πολύ περισσότερα,
υπάρχουν πάρα πολύ ακριβότερα αυτοκίνητα από αυτά των πολυτέκνων, με πολύ ισχυρότερους (σε ιπποδύναμη, ροπή κ.πλ.) κινητήρες, που θα καταβάλλουν αναλογικά πολύ λιγότερα τέλη,
επιτρέψτε μου να προτείνω, για προφανείς λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, να προβλέψετε στη νέα νομοθετική ρύθμιση, μείωση κατά 50% των τελών κυκλοφορίας των αυτοκινήτων των πολυτέκνων (4 παιδιά και άνω),όπως έχει πολλές φορές ζητήσει η Συνομοσπονδία μας.
Νομίζω ότι θα είναι ένα πολύ καλό δείγμα γραφής της κοινωνικής ευαισθησίας της Κυβέρνησης προς την ευπαθή κοινωνική ομάδα των πολυτέκνων, και μια πρώτη έμπρακτη απόδειξη υλοποίησης των πολύ καλών προθέσεων που εξέφρασε προς εμάς τους πολυτέκνους ο κος Πρωθυπουργός με το μήνυμά του, προχθές, 1η Νοεμβρίου, Ημέρα της Πολύτεκνης Οικογένειας.
Εν αναμονή απαντήσεως και προπαντός ενεργειών σας,
Μετά τιμής,
Δρ. Δημήτριος Σταμούλης
Αν. Γενικός Γραμματέας Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ)
Μέλος ΔΣ της Συνομοσπονδίας Οικογενειακών Οργανώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (COFACE"
http://troktiko.blogspot.com/2009/11/blog-post_4275.html
Αξιότιμε Κύριε Υφυπουργέ Οικονομικών,
Κατ΄ αρχήν συγχαρητήρια για την ανάληψη των καθηκόντων σας και καλή επιτυχία.
Όταν απέκτησα το 4ο παιδί μου, έπρεπε να υποβληθώ στην δαπάνη της αγοράς 7-θέσιου αυτοκινήτου, καθώς, αφενός μεν δεν χωρούν 4 παιδιά στο πίσω κάθισμα ενός 5-θέσιου... αυτοκινήτου, αφετέρου δε απαγορεύεται από τον ΚΟΚ και η τροχαία εκδίδει πρόστιμα.
Έτσι λοιπόν αγόρασα το πιο φθηνό 7-θέσιο αυτοκίνητο που υπάρχει, καταβάλλοντας - με πολύ κόπο - περίπου 19.000 ευρώ. Δυστυχώς, το αυτοκίνητο αυτό (Hyundai Trajet - καί όχι μόνον αυτό) παράγεται μόνο με κινητήρα 2000 cc.
Βάσει όσων διαβάζω στις εφημερίδες, τα τέλη κυκλοφορίας για το αυτοκίνητό μου θα ανέρχονται από 428 έως 671 ευρώ!! Δεν μπορώ να φαντασθώ ότι η Πολιτεία με "τιμωρεί" επειδή δεν αγόρασα ένα πολύ ακριβότερο 7-θέσιο (άνω των 33.000 ευρώ), με πολύ καλύτερο σε επιδόσεις κινητήρα και αρκετά λιγότερα κυβικά εκατοστά !!! Ως γνωστόν, σε πολλά κράτης της Ευρώπης (Αγγλία, Βέλγιο κλπ), τα τέλη κυκλοφορίας υπολογίζονται βάσει ιπποδύναμης κινητήρα και όχι κυβικών εκαστών μηχανής. Εάν ίσχυε αυτό, το αυτοκίνητό μου θα ήταν στη χαμηλότερη κλίμακα των τελών κυκλοφορίας.
Με τη νέα νομοθετική ρύθμιση για τα τέλη κυκλοφορίας, χωρίς καμμία πρόβλεψη για απαλλαγή των αυτοκινήτων των πολυτέκνων, πολλοί από εμάς που αγοράσαμε 7-θέσιο αυτοκίνητο για τις ανάγκες της καθημερινής μετακίνησης της οικογένειάς μας μετρώντας τα ευρώ ένα-προς-ένα, πρέπει τώρα να καταβάλλουμε πάνω από 500 ευρώ !!! απλώς για να έχουμε ένα πολύ φθηνό 7-θέσιο αυτοκίνητο, επαρκές για να χωράει την οικογένειά μας, και να μπορεί στοιχειωδώς να κινείται (όχι να σέρνεται στο δρόμο, καθότι τα 7-θέσια είναι βαριά και αργά αυτοκίνητα).
Δεν είναι δυνατόν να ζητείται από τους πολυτέκνους να πληρώνουν περισσότερο από μισό μηνιαίο μισθό δημοσίου υπαλλήλου για τα τέλη κυκλοφορίας του αυτοκινήτου τους! Ενός αυτοκινήτου που συχνά είναι μεταχειρισμένο ή ό,τι πιο φθηνό κυκλοφορεί! Και όταν μάλιστα ο Νόμος δεν επιτρέπει πώληση ή μεταβίβαση πριν την 5-ετία!
Αξιότιμοι Κύριοι Υπουργοί,
το μεγάλο αυτοκίνητο που με πολλή θυσία αποκτά μια πολύτεκνη οικογένεια, δεν είναι τεκμήριο πολυτελούς διαβίωσης.
Είναι απλώς προσπάθεια διασφάλισης μιας αξιοπρεπούς και στοιχειωδώς ποιοτικής ζωής για όλα τα μέλη της πολύτεκνης οικογένειας.
Επειδή:
το Σύνταγμα επιτάσσει ότι η πολύτεκνη οικογένεια πρέπει να τυγχάνει της ειδικής μέριμνας του κράτους,
τα αυτοκίνητα των πολυτέκνων είναι μεγάλα για να χωρούν τα παιδιά που προσφέρουμε στην κοινωνία και στο έθνος, και όχι επειδή είναι πολυτελή,
δυστυχώς, δεν έχει μεριμνήσει η Πολιτεία ακόμη για μείωση των τελών κυκλοφορίας των αυτοκινήτων μας, αντ΄ αυτού θα πληρώσουμε πολύ περισσότερα,
υπάρχουν πάρα πολύ ακριβότερα αυτοκίνητα από αυτά των πολυτέκνων, με πολύ ισχυρότερους (σε ιπποδύναμη, ροπή κ.πλ.) κινητήρες, που θα καταβάλλουν αναλογικά πολύ λιγότερα τέλη,
επιτρέψτε μου να προτείνω, για προφανείς λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, να προβλέψετε στη νέα νομοθετική ρύθμιση, μείωση κατά 50% των τελών κυκλοφορίας των αυτοκινήτων των πολυτέκνων (4 παιδιά και άνω),όπως έχει πολλές φορές ζητήσει η Συνομοσπονδία μας.
Νομίζω ότι θα είναι ένα πολύ καλό δείγμα γραφής της κοινωνικής ευαισθησίας της Κυβέρνησης προς την ευπαθή κοινωνική ομάδα των πολυτέκνων, και μια πρώτη έμπρακτη απόδειξη υλοποίησης των πολύ καλών προθέσεων που εξέφρασε προς εμάς τους πολυτέκνους ο κος Πρωθυπουργός με το μήνυμά του, προχθές, 1η Νοεμβρίου, Ημέρα της Πολύτεκνης Οικογένειας.
Εν αναμονή απαντήσεως και προπαντός ενεργειών σας,
Μετά τιμής,
Δρ. Δημήτριος Σταμούλης
Αν. Γενικός Γραμματέας Ανωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ)
Μέλος ΔΣ της Συνομοσπονδίας Οικογενειακών Οργανώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (COFACE"
http://troktiko.blogspot.com/2009/11/blog-post_4275.html
Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Ανακοινώθηκε απο τον Σύλλογο Πολυτέκνων Φλώρινας ότι το Σάββατο 28/11 και την Τετάρτη 2/12 θα γίνεται διανομή ρυζιού και ζυμαρικών στις αποθήκες της ΕΓΣ Φλώρινας. Καλούνται οι δικαιούχοι να προσέλθουν.
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009
Όταν ήμασταν εμείς παιδιά...
Πάει πολύς καιρός, τώρα είμαστε γονείς. Όμως οι μνήμες από εκείνες τις μαγικές εποχές δεν σβήνουν.
Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου το παρακάτω κείμενο, το οποίο το παραθέτω αυτούσιο:
(Γ.Χ.)
Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου το παρακάτω κείμενο, το οποίο το παραθέτω αυτούσιο:
(Γ.Χ.)
Aφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε χωρίς να μας δημιουργούνται ψυχολογικά τραύματα.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς». συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε χωρίς να μας δημιουργούνται ψυχολογικά τραύματα.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς». συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
